نظر یکی از دوستان در سایت دکتر سردار :
بنظر می رسد مردم براحتی و با رغبت در باره یكی از عادات ذاتی، Adaptive، بشر؛ صرفنظر از قوم و نژاد و كیش و آئین او، به صحبت نمی نشینند. این در حالی است كه مطالعات و آمار نشان می دهند تا 95 درصد از مردان و بیش از 90 درصد زنان بطور مرتّب به امر «خود-ارضائی جنسی» می پردازند ولی بسیار عجیب است كه حتی در جوامع پیشرفته غربی و حتی بعد از انقلاب جنسی دهه 60 میلادی، هنوز هم این امر مخصوصاً برای زنان یك عمل ننگین و شرم آور قلمداد میشود.
حالا یك سؤال؛ چرا در میان همه فرهنگها برای استمناءِ مردان انواع و اقسام تابوها، كه خود بهتر میدانید، به وفور یافت میشوند امّا نه به آن شدّت در مورد استشهاد زنان. . . ؟!
. ولی مشكل واقعی در اینجاست كه آیا زنان و مخصوصاً دختران ایرانی اینكار را با لذّت و اعتماد بنفس انجام می دهند و یا نه بعد از پایان لذت آن، ناگهان احساس شرم، گناه و تنهائی آنها را بشدّت فرا گرفته و از خود و عملشان منزجر می شوند؟! آیا آن را عملی شیطانی و كثیف می پندارند؟ آیا معتقدند كه خود ارضائی عوارض خطرناكی چون نازائی، كوری، صرع، رویش مو در كف دستان و یا حتی مرگ را بدنبال دارد؟!
اگر چنین است پس چرا ما زنان آنهم مكرراً به سراغ اینكار همچون یك «عادت» می رویم؟ شاید هم هر سال به هنگام سال تحویل با خود و وجدان خویش عهد می بندیم كه این عادت زشت را بزودی ترك خواهیم كرد.
متاسفانه با وجود تمام كشفیّات علمی و ثبت فواید استشهاد، هنوز جامعه، منافقانه!، آن را عملی ننگین قلمداد نموده و گناه می شمارد كه البته ریشه در فهم انسان از جهان و طبیعت خودش دارد. و رد پای آن، ریشه، را بسادگی میتوان در میمهای فرهنگمان اعمّ از اعتقادات مذهبی، سنّتهای گرد و خاك گرفته، عُرف و بطور كلی جوامع در حال رشد، منجمله ایران، مشاهده نمود. ولی جالب است كه در جوامع پیشرفته هم استشهاد مرد مقبولتر و قابل درك تر و عادیتر از خود- ارضائی جنسی توسط زن است. تو گوئی زنان سائق جنسی ندارند و یا باید ادای راهبه ها را از خود درآورند. . . !!!
حرام شمردن، خیالبافی و اسطوره سازی در مورد استشهاد بیشمار است كه در زیر صرفاً به چند نمونه آن اشاره می كنم:
● استشهاد نشانه ضعف یك فرد است،
● باعث از بین بردن لذت واقعی در آمیزش دو نفره مرد و زن می شود،
● فقط! مخصوص افراد تنها، زشت، غمگین و ناامید است،
● باعث نازائی، كوری، صرع و حتی مرگ نیز می گردد،
این امر مسلّم شده است كه هیچ یك از اظهارات بالا درست نیستند . . . !
بگذارید با یكدیگر خاطراتی مشترك را مرور كنیم؛ حتما در كودكی سعی در كشف وشناسائی بدن خود كرده اید تا بدانید كه مثلا از كجا شروع و به كجا ختم می شوید و مطمئنا از این كار هم لذت برده اید. چنین جستجو گریها و كنجكاویهایی كاملاً طبیعی كه با ملامست اینجا و آنجای بدنمان معمولا به خود-ارضائی جنسی منجر می شده است. اما بسیاری از ماها و شاید به جرات بشود گفت كه همگی از این كار منع شده ایم و شاید كتك مفصّلی هم نوش جان كرده ایم. بنابراین، از همان آغاز كودكی والدینمان ما را از این كار بازداشته اند و همگی حرفهای گیج كننده و مزخرف زیادی راجع به این کار از آنها شنیده و آموخته ایم؛ كه فقط به فقط واجد یك پیام بوده اند و بس: ”آن منطقه خاص ممنوع الملاقات است.“
منتهای مراتب و برغم تمام این نواهی اجباری و حتی موانع؛ كودكان از انجام این عمل دست بر نمی دارند. ولی این زور گفتنها و اعمال محدودیّتها تبعات بس مضرّ و گاه غیر قابل علاجی برای نو جوانان در پی دارد كه باعث اختلال در روابط جنسی آنها در دوران بلوغ و پس از آن میشود
مرسل : محقق مجتبی کرمانی
دیدگاههای تازه